Quaevis materia sub actione crescentis vel constantis vis externae tandem limitem certum excedet et destruetur. Multae sunt species virium externarum quae materiis damnum inferunt, ut tensio, pressio, scissio, et torsio. Duae vires, vis tensile et vis flexionis, tantum ad vim tensilem pertinent.
Hae duae vires per probationes tensiles obtinentur. Materia continue extenditur ad certam celeritatem oneris donec frangitur, et maxima vis quam sustinet cum frangitur est ultimum onus tensile materiae. Ultimum onus tensile est expressio vis, et unitas est Newton (N). Quia Newton parva unitas est, plerumque kilonewtona (KN) adhibentur, et ultimum onus tensile dividitur per exemplar. Tensio resultans ex area sectionis transversalis originalis vocatur robur tensile.
Maximam facultatem materiae ad resistendum fractioni sub tensione repraesentat. Quid ergo est firmitas cessionis? Firmitas cessionis solum materiis elasticis est, materiae inelasticae nullum firmitatem cessionis habent. Exempli gratia, omnes genera materiarum metallicarum, plastica, gummi, etc., omnes elasticitatem et firmitatem cessionis habent. Vitrum, ceramica, lapidatio, etc. plerumque inflexibilia sunt, et etiamsi tales materiae elasticae sunt, minimae sunt. Materia elastica vim externam constantem et continue crescentem subiicitur donec frangitur.
Quid reapse mutatum est? Primo, materia deformationem elasticam sub effectu vi externae subit, id est, materia ad magnitudinem et formam pristinam redibit postquam vis externa sublata est. Cum vis externa crescere pergit et certum valorem attingit, materia periodum deformationis plasticae ingredietur. Postquam materia deformationem plasticam ingressa est, magnitudo et forma pristina materiae recuperari non potest cum vis externa sublata est! Robur puncti critici quod has duas deformationis species efficit est robur cessionis materiae. Correspondens vi tensile applicatae, valor vis tensile huius puncti critici punctum cessionis appellatur.
Tempus publicationis: XXIII Septembris, MMXXII
